Benim Akşam Gözlüm

[Harun37]

Hiçbirşey, hiç birkimse onu geçmişinden bu güne döndürememişti.
Bir veda bile edemeden ayrıldıkları günde hayatı takılı kalmıştı.
Zaman o yıllarda ruhuyla duygularıyla onu esir almıştı sanki.Ama aynalar yokmu, şu aynalar, yıllarla birleşip, sanki onu zamanın gerisinden koparıp bugüne getirmeye çalışıyorlardı.

Ne büyük sevgiydi böyle,yoksa takıntımıydı, saplantımıydı? kendisi bile bilmiyordu. Geçmişinde ve geleceğinde biri olacaksa sadece onun için O vardı .O' ndan başka kimse ona AKŞAM GÖZLÜM demezdi. O, gözlerinin puslu siyahlığını akşam vakitlerine benzetirdi hep...
Ne kadar çok yakıştırırdı o puslu gözleri O'na, ve bir parçada hüzünlü bulurdu .Sileceğim gözlerinden o hüznü derdi . Sevdiği yanındayken, mutluyken hangi sebeple hüzün gözlerine çöreklenebilirdi ki? .Bu sözlerine hep güler geçerdi.

--Delisin sen bende ne arar hüzün sen yanımda olduktan sonra derdi.

İşte o günlerde olmayan hüzün , bu zamansız ayrılığın ardında çöreklenip yuva yapmıştı gözlerine.

Bir türlü bu vedasız ayrılığı kabullenemiyordu .Böyle bitemez, bitmemeli birgün mutlaka biryerlerde onunla karşılaşacağım diyordu. Hiç bu umudunu kaybetmemişti. Kutsal gecelerde bile ilk önce rabbinden, dünyalık olarak sadece onunla birgün karşılaştırmasını dilerdi.

İşte o gün bu gündü. Dilekleri kabul olmuştu.Beklemediği bir anda nihayet kader onu karşısına çıkarmıştı.

Büyükçe bir hipermarketin oyuncak reyonundan geçerken, birden gözleri tanıdık bir simaya takıldı.önce gözlerine inanamadı, dikkatlice yeniden baktı evet...evet O'ydu,sonra yanındakileri fark etti. Ama onun kurduğu hayali karşılaşmalar bu kadar kalabalık değildi. Yanında hoş bir hanım, birde sevimli bir kız çocuğu vardı.Uzaktan bir müddet bu mutlu aile tablosunu seyretti.Yaklaşmaktan vazgeçti.sonra geriye döndü, bu anı yıllardır bekliyordu, konuşamasa bile daha yakından görmeyi, hatta onun da kendisini görmesini istiyordu.

Ağır, ağır reyona doğru ilerledi, genç adamın sırtı dönüktü, kendisini hiç fark etmemişti.Kızı için oyuncak seçiyorlar, kızının gönlüne göre olanını bulmaya çalışıyorlardı.Kısa bir süre daha onları fark ettirmeden seyretti.Neler gelip geçmişti aklından ,hızlı saran bir film şeridi gibi yıllarca geriye, ondan sonrasına ve şu ana hızlı bir yolculuk yapmıştı.Bu mutlu tablo daha önceleri ikisi için her gün çizilir, mutlulukla boyanırdı.İçi burkuluyordu anımsadıkça, gözlerinden süzülen ılık birkaç damla yaş onu kendine getirmişti.

Tezgaha yaklaştı. Gözüne rafta siyah gözlü bir bebek takılmıştı
" akşam gözlü" diye aklından geçti, tezgahtara gülümseyerek;

_bana akşam gözlü bebeği uzatırmısınız ? diyerek bebeği gösterdi

Bu sözle yanındaki genç adam öyle ani bir dönüş yapmıştı ki. Hem bu iki kelimeyi ,hem de bu sesin sahibini hemen tanımıştı, bir anda göz göze geldiler.hala sevdiğini gözlerindeki heyecan,mutluluk,şaşkınlık pırıltısı aynı şekildeydi.demek ki bu karşılaşma onu anide olsa çok heyecanlandırmıştı paniklemiş hareketleri değişmişti, şaşkın ve mutluluk karışımı bir pırıltı vardı gözlerinde çok iyi tanırdı bu bakışları.Yıllar O' na ne kadar çok yaramıştı, hala eskisi kadar çekici ve hoş görünüyordu ,hele şakaklarına düşen o hafif kırlık ona öyle olgun bir hava vermişti ki. ..

Bir an kendini toparlayıp gözlerini kaçırdı.Bu arada tezgahtar bebeği uzatmıştı.bir türlü oyuncak beyenemeyen küçük kız elindeki bebeğe gözlerini dikmişti.Belli ki beğenmişti, ister gibiydi.gülümseyerek küçük kıza,
_beğendinmi? Senmi istiyorsun? diye sordu. Küçük kız evet der gibi başını salladı.
_istersen sana verebilirim. Benim nasılsa oynayacak çocuğum yok, ama bir şartla ;ben gözlerini çok sevdim adını " Akşam Gözlü" koymak istemiştim,sen koyarmısın?

Küçük kızdan ses yoktu...yine gülümseyerek

_senin adın ne diye sordu. Küçük kızdan yine ses yoktu. Baba söze karıştı

_ismi ÖYKÜ...

Bu cevap onu öyle derinden sarsmıştı ki ; kızına Akşam Gözlü'sünün ismini koymuştu. Demek ki O da unutmamıştı.aldığı cevap yılların bütün acısını silivermişti bir anda. Ayrılıklarına sebep her ne ise demek ki çok önemli aşamayacağı bir nedendi. Biliyordu, biliyordu hala sevildiğini biliyordu.

.Bebeği tezgaha geri bıraktı, ağır adımlarla sırtını dönüp ilerlemeye başladı.İçinde tarifi imkansız bir mutluluk vardı. Köşeyi dönerken son bir defa daha başını çevirip baktığında
Akşam gözlü bebek sevdiğinin ellerindeydi...ve ona gitme kal diyememenin acısıyla hüzünlenmiş bir çift gözü üzerinde hissederek ağır, ağır gözden kayboldu...

[filiz_86]

Paylaşım için teşekkürler.

[tanem]

Teşekkürler paylaşım için...

[Laz Musti]

Paylaşım için teşekkürler...